Wat kost emotie?

Als het zonnetje zich weer voor het eerst laat zien, dan beginnen bij mij de kriebels. Waarschijnlijk heb ik dan al een keer op mijn racefiets gezeten. Samen met mijn fietsmaatje Dennis maak ik dan de mooiste tochtjes door onze gemeente en daar buiten. Aan het einde van het vorige seizoen hebben we besloten een doel te stellen: de Elfstedentocht op de fiets. In aanloop naar deze tocht (240 km) hebben we ook een paar toertochtjes gepland om te kijken of we deze afstand aan kunnen. Op 14 mei wordt de eerste Lieuwe Westra classic verreden (100 km) en twee weken daarna is de elfmerentocht (160 km). Op dit moment zijn we dus in volle training en doen we trainingsronden van 70 a 80 km.

Dennis en ik tijdens een kleine pauze in Oudehaske. Enkele minuten voordat mijn derailleur het begaf.

Ook op deze zonnige zaterdag meenden wij ons op de weg te moeten begeven. Het had alleen een fatale afloop. Mijn achterderailleur viel er af (tenminste één tandwiel daarvan) en dat betekende dus einde tocht voor ons beide. Gelukkig was Dennis zijn vader bereid om ons op te halen en waren we binnen enkele minuten thuis. De lokale fietsenmaker was niet blij toen hij mijn fiets zag. Hij gaf de patiënt weinig kans tot overleven. De onderdelen voor deze fiets zijn bijna nergens meer te krijgen en dat gaat dit oude fietsje nu parten spelen. Een reparatie loopt nu aardig in de papieren. Een nieuwe/tweedehands fiets zou volgens hem een betere investering zijn.

“Koop tocht gewoon een nieuwe fiets”, hoor ik jullie lezers nu denken. In dit geval is dat allemaal nog niet zo zeker. Toen Dennis en ik besloten om te elfsteden te gaan fietsen wilde ik dat per sé op deze fiets doen. Emotionele waarde heet dat. Op deze fiets heeft mijn vader 9 keer de tocht der tochten gefietst. Het leek mij mooi om, nu hij er niet meer is, met deze fiets hem voor de tiende keer te fietsen. Dat voelt goed. 10 is namelijk een mooi getal. Dan is het naar mijn idee rond. Ik ontdekte het fietsen via de fiets van mijn vader. Nadat de fiets zijn laatste krachtinspanning zou leveren, zou ik verder gaan op een andere. Maar nu lijkt hij al voor zijn grote finale op te geven.

De reparatie is mogelijk, maar het kan dus een paar centen gaan kosten. Maar hoe ver ga je daar dan voor? Eigenlijk zou ik er alles voor over hebben om met deze fiets de tocht te rijden, maar je moet ook realistisch blijven. Wetende dat mijn vader in een dergelijke situatie zich ook niet alleen maar door zijn emotie zou laten leiden. Hoe ver ga je? Als ik zeg dat ik er 500 euro voor over heb en de reparatie kost me 550. Doe je dat dan niet? Zeg je dan nee tegen je wens? Met andere woorden: hoeveel is de emotie je waard? Misschien moet je je gevoel maar uitschakelen en gewoon een andere fiets halen. Dat had hij ook gedaan? Toch?

Tags: elfstedentocht, emotie, fietsen, Friesland, wielrennen