Voetbal met aanstekelijk enthousiasme

Fietsend op de voor mij bekende route, kwamen alle herinneringen boven. Toen ik als klein jongetje begon met voetballen, mocht ik de plaatselijke E10 komen versterken. Vol met spanning fietsten we samen met onze ouders naar het voetbalveld. Jaren later fietste ik deze route getrouw met mijn voetbalvriend Robin. En anno 2009 fiets ik hem weer. Met de spanningen van een 7-jarige ventje in mijn lijf fiets ik hem vandaag voor de duizendste keer, het rooie grindpad op, richting sportpark de hege simmerdyk.

Ik hoefde zelf niet eens een bal aan te raken, maar de plaatsvervangende spanning kwam boven drijven vanwege een ongekend enthousiasme. Mijn collega’s kwamen voor de zomer met het idee om een vriendenteam op te bouwen. Toen na een paar weken bleek dat dit geen ordinaire grap was, maar werkelijk van de grond kwam, zag ik een glinstering in hun ogen die ik vaag herkende.

Wat denk je van onze kansen? Volgens mij kunnen we wel kampioen worden, toch? Als die in het eerste van de zaterdag speelt, dan moeten wij zeker hoog kunnen eindigen, of niet Jaap? Wordt jij onze perschef? Dit zijn nog maar een paar vragen die mij de afgelopen maanden in de fabriek gesteld zijn. Allemaal vol enthousiasme over wat stond te gebeuren.

Zaterdag was het dan eindelijk zo ver. Na twee trainingen (één keer met 4 man en één keer met 10), moest het zevende van Joure aantreden tegen Hommerts. Ik zat zelf ook met vraagtekens in mijn hoofd. Naar mijn idee dachten de jongens er allemaal wat te licht over. Enkele spelers hadden nog geen ervaring op het veld, dit baarde mij zorgen. Alleen het feit dat voormalig Joure zm1 speler Mark Nicolai mee speelde, kon deze zorgen enigzins wegnemen.

Die rode streepjes zijn de mannen van het 7e

Met toch redelijk veel publiek langs de kant werd er afgetrapt. Al snel bleek dat Hommerts vanmiddag niet heel veel partij zou gaan bieden, de jongens speelden zowat permanent op de helft van de tegenstander. Er werden zelfs een aantal kansen gecreëerd! Een oude voetbalwet schrijft dan voor dat ze er dan aan de andere kant in vliegen, maar daar hadden ze bij de Jouster debutanten nog nooit van gehoord. Nicolai zorgde na 20 minuten namelijk voor de 1-0. Even later volgde via de voet van een huurling (Rudy ‘de bever’) de 2-0. Langs de kant hielden de wisselspelers het niet meer. Vooral Jeff kwam woorden te kort. Ik probeerde het optimisme nog te temperen, maar na de rust zou ik geen recht van spreken meer hebben. 

De 2e helft werd, qua doelpunten, dubbel feest. Bart verzorgde een hattrick van zijn kant en Jeff pikte ook nog zijn doelpuntje mee. Even leek Hommerts via een kopbal de eer te redden, maar Mark Agricola keek de bal op de paal. Dit bracht de eindstand op 6-0. Iedereen zat vol met anekdotes over de wedstrijd toen eenmaal het eindsignaal had geklonken. uitspraken als ”de keeper wilde mij in elkaar slaan”, “die grens vlagde veel te vroeg” en “ze vroegen steeds hoe oud wij waren” circuleerden over het veld. Weer kwam dat voor mij zo bekende enthousiasme om de hoek kijken. Ik voelde me heel even onderdeel van het team. Toch lonkt een rentree voor mij nog niet, daarvoor staan die uitslagen met dubbele cijfers mij nog te vers in mijn geheugen.

Tot die tijd blijf ik perschef,

Tags: 7e, enthousiasme, joure, voetbal, vreugdenhill, zm