Wat kost emotie?

Als het zonnetje zich weer voor het eerst laat zien, dan beginnen bij mij de kriebels. Waarschijnlijk heb ik dan al een keer op mijn racefiets gezeten. Samen met mijn fietsmaatje Dennis maak ik dan de mooiste tochtjes door onze gemeente en daar buiten. Aan het einde van het vorige seizoen hebben we besloten een doel te stellen: de Elfstedentocht op de fiets. In aanloop naar deze tocht (240 km) hebben we ook een paar toertochtjes gepland om te kijken of we deze afstand aan kunnen. Op 14 mei wordt de eerste Lieuwe Westra classic verreden (100 km) en twee weken daarna is de elfmerentocht (160 km). Op dit moment zijn we dus in volle training en doen we trainingsronden van 70 a 80 km.

Dennis en ik tijdens een kleine pauze in Oudehaske. Enkele minuten voordat mijn derailleur het begaf.

Ook op deze zonnige zaterdag meenden wij ons op de weg te moeten begeven. Het had alleen een fatale afloop. Mijn achterderailleur viel er af (tenminste één tandwiel daarvan) en dat betekende dus einde tocht voor ons beide. Gelukkig was Dennis zijn vader bereid om ons op te halen en waren we binnen enkele minuten thuis. De lokale fietsenmaker was niet blij toen hij mijn fiets zag. Hij gaf de patiënt weinig kans tot overleven. De onderdelen voor deze fiets zijn bijna nergens meer te krijgen en dat gaat dit oude fietsje nu parten spelen. Een reparatie loopt nu aardig in de papieren. Een nieuwe/tweedehands fiets zou volgens hem een betere investering zijn.

“Koop tocht gewoon een nieuwe fiets”, hoor ik jullie lezers nu denken. In dit geval is dat allemaal nog niet zo zeker. Toen Dennis en ik besloten om te elfsteden te gaan fietsen wilde ik dat per sé op deze fiets doen. Emotionele waarde heet dat. Op deze fiets heeft mijn vader 9 keer de tocht der tochten gefietst. Het leek mij mooi om, nu hij er niet meer is, met deze fiets hem voor de tiende keer te fietsen. Dat voelt goed. 10 is namelijk een mooi getal. Dan is het naar mijn idee rond. Ik ontdekte het fietsen via de fiets van mijn vader. Nadat de fiets zijn laatste krachtinspanning zou leveren, zou ik verder gaan op een andere. Maar nu lijkt hij al voor zijn grote finale op te geven.

De reparatie is mogelijk, maar het kan dus een paar centen gaan kosten. Maar hoe ver ga je daar dan voor? Eigenlijk zou ik er alles voor over hebben om met deze fiets de tocht te rijden, maar je moet ook realistisch blijven. Wetende dat mijn vader in een dergelijke situatie zich ook niet alleen maar door zijn emotie zou laten leiden. Hoe ver ga je? Als ik zeg dat ik er 500 euro voor over heb en de reparatie kost me 550. Doe je dat dan niet? Zeg je dan nee tegen je wens? Met andere woorden: hoeveel is de emotie je waard? Misschien moet je je gevoel maar uitschakelen en gewoon een andere fiets halen. Dat had hij ook gedaan? Toch?

Grijze haren verliezen vertrouwen democratie

Even was ik bang dat de landelijke politiek de komende raadsverkiezingen zou gaan overheersen. Nou doet het dat altijd wel een klein beetje, maar met de val van Balkenende IV dreigde het wel die kant op te gaan. Ik besloot mij niks aan te trekken van dit landelijke geweld en mijn keuze voor deze ‘kleine’ verkiezingen niet te laten afhangen van al deze politieke zwaargewichten.

Maandag werd er een lijsttrekkersdebat georganiseerd in het gemeentehuis te Skarsterlan. Ik besloot hier blanco in te gaan. Ik was zelfs zo blanco dat ik eerst blanco wilde gaan stemmen. Toch had ik het idee dat er wel één van de vijf partijen voor mij geschikt moest zijn. De burgemeester begon de avond met een lofzang voor de democratie (steekwoorden: democratie, stemrecht, burger beslist, kans voor burger om macht uit te oefenen). Mijn aandacht was nog niet getrokken. Ik voelde me zelfs een beetje ongemakkelijk tussen alle pakken en grijze haren.

De vijf lijsttrekkers in debat met elkaar over verschillende onderwerpen (bron: FNP skarsterlan hyve)

Het debat was een prachtige ervaring. Vooral de mensen die vragen stelden vanuit het publiek werkten op de lachspieren. Zo was er een man die zocht naar een partij die tegen de fusie met andere gemeentes was, toen bleek dat er geen partij was die hem daarin kon steunen reageerde hij adrem “nou, dan moet ik maar verhuizen.” Ook was er een laatkomer die op het einde van de avond nog een hele discussie over het landbouwbeleid wilde voeren. Hij vroeg aan de zaal of dit wenselijk was. Uit het gemor van de zaal kon hij horen dat het er niet van ging komen “nou dan niet hoor”, concludeerde hij teleurgesteld.

Na alle debatten stuurde de gespreksleider aan op het einde. Voor iemand in het publiek was dit de druppel. “Ik steek al de hele avond mijn vinger op, maar er komt niemand naar mij toe!” Verast door de felheid van deze teleurgestelde burger werd er nog even ruimte gemaakt voor zijn vraag. Alhoewel vraag, het was meer een opsomming van zijn frustratie over politie en politici.

De avond was voor mij wel verhelderend en heeft één partij een stem extra opgeleverd. Bij het verlaten van het stembureau kwam ik er achter dat ik eigenlijk beter thuis had kunnen blijven. “het maakt toch niks uit, het gaat toch altijd weer anders”, voegde een bejaarde van het bejaardentehuis mij toe.

Jammer dat een generatie die heeft gevochten voor het stemrecht met zoveel frustratie over de democratie spreekt.

Homofobie? In Nederland?

“Het ontbeert de politiek aan visie”, is een veel gehoorde klaagzang die men overal hoort. Meestal gaat het dan over de financiele crisis die op dit moment huis houdt. Ik vind juist dat de politiek op een heel ander punt geen visie heeft (of juist een tegenovergestelde). Men mag namelijk nog steeds homo seksuele leraren of lesbische leraressen weigeren. Ik vind dat je hiermee een verkeerd signaal afgeeft aan de huidige generatie kinderen.

Kinderen zullen toch vragen gaan stellen, want waarom is meester Hans toch opeens verdwenen? Helemaal lastig als je als ongelovige ouder dit moet uitleggen aan je kind. Je had als ouder al je twijfels om je kinderen naar een christelijke school te sturen, maar nu wordt je ergste nachtmerrie de waarheid. Je had ook geen keus, want er zijn in Barneveld alleen maar christelijke scholen. De dichtsbijzijnde openbare school is te ver reizen en daarom koos je toch maar voor deze oplossing.

Je zou toch denken dat het in een tolerant land als Nederland niet voor zou komen. Helaas is dit wel het geval. In Emst liep een homoseksuele leraar rond. Toen de school daar achter kwam werd hij geschorst. De school handelt namens artikel 6 van de grondwet die stelt dat iedereen vrij is om zijn religie uit te voeren. Maar men mag toch ook niet discrimineren op basis van ras, afkomst of seksuele geaardheid (gelijkheidsbeginsel)?

Die afweging wordt nu door de regering in het voordeel voor de christelijke scholen beslecht. Men schaft namelijk de regel die het weigeren van homo’s mogelijk gemaakt af. Dit lijkt positief, maar de regel wordt alleen maar weggehaald om verwarring te voorkomen. Het evenwicht tussen beide (artikel 6 en gelijkheidsbeginsel) blijft namelijk bestaan. En zo veranderd er niks en doet Balkenende IV niks aan de groeiende homofobie bij jonge kinderen.

Religie zou namelijk geen plaats moeten hebben op school. Religie doe je thuis en dring je niet op aan anderen die er zoals in Barneveld gedwongen aan onderworpen worden. Iedereen heeft de vrijheid om haar geloof te belijden op haar manier, maar anderen moeten niet gedwongen worden om daar in mee te gaan (misschien zelfs je eigen kinderen niet). Daarom zou er nog alleen maar openbaar onderwijs moeten worden gegeven in Nederland. Dan blijft Nederland haar tolerante gezicht houden.

Ondertussen, tijdens de lunchpauze op windesheim…

Gespierde jongen: “Hallo, mag ik even naar beide dagsoepen kijken?”

Kantinejuffrouw A doet deksels open

Gespierde jongen: “Ik zou graag wat willen proeven van die goulashsoep”

Kantinejuffrouw A moppert zachtjes en laat de jongen toch maar proeven

Ik sluit aan in rij met kaasbroodje en zie de jongen proeven

Gespierde jongen: “Doe mij toch maar die andere soep, twee kopjes”

Ik: “Mag ik eerst een hap van mijn kaasbroodje nemen en dan bepalen of ik hem wil kopen?”

Gespierde jongen die ondertussen de bak met croutons aan het leeg scheppen is: “Zal ik anders even een paar croutons in je neus dauwen?”

Kantinejuffrouw A kan mijn grap wel waarderen en laat me een glimlach zien

Kantinejuffrouw B gaat zich ook met het voorval bemoeien: “ophouden nu met scheppen, normaal kost dat 10 cent extra”

Gespierde jongen: “Sinds wanneer zijn jullie zo gierig geworden hier? hier heb je je tien cent”

Kantinejuffrouw A en B in koor: “Nee dat hoeft  nu niet meer, het gaat om het principe”

Ik pak mijn broodje en verlaat lachend de kantine

 

Bovenstaande berust op de waarheid en niets meer dan de waarheid. Alle filmrechten behoren aan mij toe, en ja het gaat hier alleen maar om een bakje soep.

Voetbal met aanstekelijk enthousiasme

Fietsend op de voor mij bekende route, kwamen alle herinneringen boven. Toen ik als klein jongetje begon met voetballen, mocht ik de plaatselijke E10 komen versterken. Vol met spanning fietsten we samen met onze ouders naar het voetbalveld. Jaren later fietste ik deze route getrouw met mijn voetbalvriend Robin. En anno 2009 fiets ik hem weer. Met de spanningen van een 7-jarige ventje in mijn lijf fiets ik hem vandaag voor de duizendste keer, het rooie grindpad op, richting sportpark de hege simmerdyk.

Ik hoefde zelf niet eens een bal aan te raken, maar de plaatsvervangende spanning kwam boven drijven vanwege een ongekend enthousiasme. Mijn collega’s kwamen voor de zomer met het idee om een vriendenteam op te bouwen. Toen na een paar weken bleek dat dit geen ordinaire grap was, maar werkelijk van de grond kwam, zag ik een glinstering in hun ogen die ik vaag herkende.

Wat denk je van onze kansen? Volgens mij kunnen we wel kampioen worden, toch? Als die in het eerste van de zaterdag speelt, dan moeten wij zeker hoog kunnen eindigen, of niet Jaap? Wordt jij onze perschef? Dit zijn nog maar een paar vragen die mij de afgelopen maanden in de fabriek gesteld zijn. Allemaal vol enthousiasme over wat stond te gebeuren.

Zaterdag was het dan eindelijk zo ver. Na twee trainingen (één keer met 4 man en één keer met 10), moest het zevende van Joure aantreden tegen Hommerts. Ik zat zelf ook met vraagtekens in mijn hoofd. Naar mijn idee dachten de jongens er allemaal wat te licht over. Enkele spelers hadden nog geen ervaring op het veld, dit baarde mij zorgen. Alleen het feit dat voormalig Joure zm1 speler Mark Nicolai mee speelde, kon deze zorgen enigzins wegnemen.

Die rode streepjes zijn de mannen van het 7e

Met toch redelijk veel publiek langs de kant werd er afgetrapt. Al snel bleek dat Hommerts vanmiddag niet heel veel partij zou gaan bieden, de jongens speelden zowat permanent op de helft van de tegenstander. Er werden zelfs een aantal kansen gecreëerd! Een oude voetbalwet schrijft dan voor dat ze er dan aan de andere kant in vliegen, maar daar hadden ze bij de Jouster debutanten nog nooit van gehoord. Nicolai zorgde na 20 minuten namelijk voor de 1-0. Even later volgde via de voet van een huurling (Rudy ‘de bever’) de 2-0. Langs de kant hielden de wisselspelers het niet meer. Vooral Jeff kwam woorden te kort. Ik probeerde het optimisme nog te temperen, maar na de rust zou ik geen recht van spreken meer hebben. 

De 2e helft werd, qua doelpunten, dubbel feest. Bart verzorgde een hattrick van zijn kant en Jeff pikte ook nog zijn doelpuntje mee. Even leek Hommerts via een kopbal de eer te redden, maar Mark Agricola keek de bal op de paal. Dit bracht de eindstand op 6-0. Iedereen zat vol met anekdotes over de wedstrijd toen eenmaal het eindsignaal had geklonken. uitspraken als ”de keeper wilde mij in elkaar slaan”, “die grens vlagde veel te vroeg” en “ze vroegen steeds hoe oud wij waren” circuleerden over het veld. Weer kwam dat voor mij zo bekende enthousiasme om de hoek kijken. Ik voelde me heel even onderdeel van het team. Toch lonkt een rentree voor mij nog niet, daarvoor staan die uitslagen met dubbele cijfers mij nog te vers in mijn geheugen.

Tot die tijd blijf ik perschef,

College nintendo: Mario

Tijd voor een nieuwe rubriek. De komende weken wil ik jullie lezers gaan onderwijzen in mijn passie/hobby: gamen. Ik zal me in deze blogs met name gaan richten tot de bekendste gamesproducent van dit moment: nintendo. Elke keer pak ik een onderwerp dat mij aanspreekt en waar ik jullie (de lezer) iets meer over wil vertellen. Zie het als een soort college (maar dan zonder al die stoffige bankjes en dergelijke).

Als eerste pakken we het best verkochte videospel ooit er bij: Super Mario Bros. In Nederland waarschijnlijk wel bekend voor de mensen van mijn generatie. Je kreeg het spel hier bij je nintendo samen met Duckhunt (je weet wel met dat coole geweer schieten op eenden). Dit spel is de oorsprong voor alle platformgames die tegenwoordig uitkomen. Mensen die vandaag de dag grafische wondertjes maken op de PS3 zijn groot geworden met deze game.

Zo zou mario er uit zien in het echte leven

Als ik zelf terug naar de tijd dat we thuis onze eerste nintendo kregen, dan overheerst bij mij het fanatisme waarmee elk gezinslid het spel probeerde uit te spelen. Ons gezin was letterlijk zwanger van Super Mario bros 1. Elke keer als iemand het redde tot Wereld 8 (het laatste level) dan kwam het complete gezin om de televisie staan. Vaak was al die aandacht te veel en zorgde er juist voor dat diegene het loodje legde. Volgens mij was het mijn vader die het spel als eerste uit speelde. Wat een zware bevalling is dat geweest zeg!

De game speelde dan ook als een dolle. Het begon al met die soundtrack (check hier maar eens, als je hem niet kent). Daarnaast was de opbouw simpel genoeg, maar de uitdaging des te groter (level 1-1 zou ik met mijn ogen dicht uit kunnen spelen). Dat is ook de kracht van die oude games, maar Mario is daar toch uniek in. De game geeft je nooit het idee dat het echt moeilijk is. Je gaat jezelf namelijk de schuld geven van je falen. En het concept is door de jaren nooit echt veranderd: Ga langs alle obstakels naar het einde.

Tot vandaag de dag is SMB nog steeds de best verkochte videogame ooit. Maar ook de mariogames die daarna kwamen werden stuk voor stuk een hoogtepunt (Super mario bros. 2 niet meegerekend dan). Vooral Super mario 64 word naast het orgineel genoemd als pionier in het platformgenre. Mario lijkt altijd aan het begin te staan van een nieuwe stap in het platformgenre. Je leest het goed, lijkt,  want naast het eerder genoemde SMB 2 staat ook super mario sunshine (gamecube) bekend als een blunder op mariogebied. In Tokyo heeft men het ook liever niet meer over de ’cube’  periode.  

Anno 2009 weet Mario nog steeds te vernieuwen. Binnenkort komt de eerste multyplayer mario waar je met 4 personen tegelijk door het Mushroom Kingdom kunt ravotten. Neem daarbij nog eens alle sporten die mario tot nu toe heeft beoefend (voetbal, golf, tennis, honkbal, dansen), en je kunt met recht spreken over een wereldster/merk. Hij moet wel bijna 3 generaties nu hebben opgevoed in gamen, maar dat kunnen er nog veel meer worden. Dat hangt allemaal af van die knappe koppen daar bij nintendo.

Ik hoop dat ik mijn liefde een beetje overgekomen is. Misschien dat deze video helpt

Volgende week: Zelda

Twitter, probeer het eens!

Ik moet het toegeven, ik ben soms een kuddedier. Zoals je rechts van deze blog ziet heb ik ook een twitter. Veel mensen vragen mij dan ook: waarom twitter je? vind je jezelf zo interessant dat mensen mogen weten wat je zoal doet?Mijn antwoord hierop is vrij kort: nee.

Ik twitter omdat er gewoon veel informatie te vinden is via dit nieuwe medium. Toen er laatst ‘verkiezingen’ werden gehouden in Iran checkte ik elke dag #iranelection. Als ik nu via het normale internet even geen nieuwe details over een lopend nieuwsfeit kan vinden, dan raadpleeg ik twitter voor nog meer informatie. Het is ook gewoon leuk om te lezen wat sommige mensen vinden van bepaalde nieuwsgebeurtenissen.

Ook als je een probleem hebt dan kun je dat via twitter oplossen. Zo wist ik een paar maand geleden niet waar ik in de buurt van de stadsschouwburg van Groningen kon parkeren. Via twitter plaatste ik een oproep of mensen ook wisten waar de beste parkeerplaats was. Binnen 2 minuten 2 reacties (eentje van een onbekende en eentje van een bekende). Uiteindelijk ben ik ergens anders gaan staan dan in de adviezen, maar de welwillendheid van al deze twitteraars geeft de kracht aan van deze dienst.

Daarom adviseer ik iedereen om het eens uit te proberen, als het je na een paar dagen niet bevalt, kun je heel makkelijk je account weer verwijderen. Verdiep je eens in dit nieuwe fenomeen. Je kunt namelijk ook heel makkelijk celeberties volgen. Ik noem een Lance Armstrong, Erben Wennemars, Paul de Leeuw, Andries Knevel, Ashton Kutcher, Maxime Verhagen en Kluun. Op de één of ander manier komen de sterren via twitter heel erg dichtbij. Je kunt ze zelfs een tweet sturen en misschien reageren ze daar zelfs op. De drempel wordt steeds lager om (bekende) mensen te bereiken.

Weekend

Het is vrijdag, dus geen zeilmeisje, geen Wilders, geen Westerschelde en zeker geen Willem-Alexander. Gewoon geen blog nu. Post ff in de reacties wat je gaat doen dit weekend. Ik heb gewoon ff geen inspiratie en daar kom ik eerlijk voor uit. Je kunt ook gewoon er om heen draaien en een hoogwaardig stuk er uit persen, maar daar heb ik geen zin in.

Proost,

Schuld

Dit gedicht heb ik naar aanleiding van een grote gebeurtenis in mijn leven geschreven. Ik denk dat de meeste vaste lezers wel weten waar het over gaat.  Hij is vrij kort, maar vooral tekenent voor mijn gevoelens van een paar maand geleden. Waarschijnlijk zouden mijn gevoelens op dit moment niet meer op deze manier omschreven worden.

Schuld

schuld schuld schuld

door mijn armen en mijn benen

schuld schuld schuld

het gaat zover tot in mijn tenen

schuld schuld

dat ik jou niets meer heb kunnen zeggen

schuld schuld

dat gevoel is voor niemand uit te leggen

schuld

Vanaf nu moeten studenten hun best doen!

I, Jaap Temming, do solemnly swear that I will execute the occupation of a dutch student in a correct way, and will to the best of my ability, study, read, and get good grades as a good student would do, so help me God.

Dat zou toch geweldig zijn, dat iedere student met deze woorden aan zijn studie begint. Tenminste dat moeten ze gedacht hebben bij hogeschool InHolladn. Zij laten als eerste in Nederland studenten een convenant tekenen waarin de student te kennen geeft dat hij/zij aanwezig zal zijn op colleges, actief mee doet en zijn/haar best doet. ”We vinden dat we dan het recht hebben om te zeggen: ’Dit accepteren we niet’. We willen niet dat een student hier de kantjes ervan afloopt” laat een enthousiaste Geert Dales (voorzitter van de raad van bestuur) weten aan de Telegraaf.

Het wordt nog leuker als het gaat over de ‘toezeggingen’ die de school doet aan de student. De school belooft namelijk goed onderwijs te verzorgen, door vast te leggen in het contract dat de school minimaal 20 uren college zal geven aan de student. Over de kwalitatieve inhoud van de opleiding wordt met geen woord gerept. “We weten dat bij deze hogeschool lang niet altijd alles even goed is geweest, maar we durven nu te zeggen dat de boel op orde is.” Ik denk dat wanneer Dales zelf alle telefoons en mails van klagende studenten zou moeten beantwoorden, dat hij dan wel anders zou piepen.

En wat gebeurd er dan wanneer één van beide de regels over treed? Antwoord: Niks! Tenminste een convenant is naar mijn overtuiging nog steeds iets anders dan een contract, het is namelijk niet bindend.

Het lijkt wel alsof Dales (VVD) nooit uit de politiek is geweest. Er wordt namelijk heel belangrijk gedaan over deze nieuwigheid, maar in werkelijkheid veranderd er niet heel veel tot niks. Waar gebeurd dit ook alweer vaker? zijn dat niet de politici uit Den Haag die ook zo geil kunnen worden van een nieuw plan dat ze presenteren. En zijn het ook niet politici die altijd zo hoog van de toren blazen over het feit dat zij Nederland als enige naar hoger plan kunnen tillen. Dat doet InHolland nu in feite ook met dit convenant. Zij hebben vastgelegd dat ze goed onderwijs zullen geven en andere scholen doen dat (nog) niet.

Het is nu natuurlijk wachten op de eerste klaagzangen van studenten. Het is de vraag of deze de media bereieken. Dales heeft tijdens zijn functie als wethouder in Amsterdam bewezen dat hij ongelovelijk goed belastende feiten de kop in kan drukken, dus dat zit wel snor.